Front Burzowy - Jim Butcher

Jim Butcher, Front Burzowy

Seria: Akta Harry'ego Dresdena

Tłum. A. Cichowicz

Amber 2004, 230 s.

Zauważyłam, że MAG zaczęło wydawać serię Akta Harry'ego Dresdena. Książki czytałam chyba dwa lata temu w nakładzie wydawnictwa Amber. Nawet powstała krótka notka na blogu wampirzym, ale nie skupiałam się na nim na akcji, a cechach wampirów ukazanych wg różnych autorów. Może Was to zainteresuje, a sama muszę się ponownie wczytać w serię, bo przeczytałam chyba zaledwie dwa czy trzy tomy :) Będzie okazja. I skopiowany wpis z poprzedniego - zawieszonego - bloga:

O książkach tych po raz pierwszy napisała Disorderly w komentarzach - dziękuję za zwrócenie uwagi na twórczość Jima Butchera. Przeczytałam dopiero dwa tomy i na razie o wampirach za dużo nie było, ale zawsze coś :) Właściwie pojawiły się w pierwszym tomie cyklu "Front burzowy". Jest kilka nowości, ale o większości już gdzieś czytałam.

Wygląd - tak, tu jest ciekawie :) Bianka - jedyna wampirzyca, którą miałam na razie przyjemność poznać w świecie Harry'ego Blackstone'a Copperfielda Dresdena - z pozoru piękna, w rzeczywistości:

Melancholia sukuba - Richelle Mead

Richelle Mead, Melancholia sukuba,

tłum. Agnieszka Kabala,
Wydaw. Amber 2010,
336 s.

Sukub to chyba najlepsze zajęcie, jakie można sobie wymarzyć w piekle. Ma się wtedy wszystko: seksapil, umiejętność zmiany postaci, fantastyczne ciuchy oraz to, że każdy facet umarłby za jedno spojrzenie lub dotyk (i faktycznie często tak to się kończy). Jednak życie Georginy Kincaid, sukuba z Seattle, nie jest tak ekscytujące, jak mogłoby się wydawać. Georgina nie jest przekonana, że uwodzenie śmiertelników i wysysanie z nich energii życiowej to najlepsze zajęcie dla dziewczyny takiej jak ona. Zdecydowanie bardziej wolałaby poszukać swojej bratniej duszy. Tylko co zrobić, żeby tej bratniej duszy od razu nie uśmiercić, kiedy w Georginie weźmie górę natura sukuba? Romantyczne marzenia o prawdziwej miłości będą musiały jednak zaczekać: w demonicznym podziemiu Seattle ktoś zaczyna zabijać nieśmiertelnych...

Sukub by przeżyć musi czerpać energię od ludzi. Większą dawkę zapewnia osoba moralna, mniejszą rozpustnik, nie mający wyrzutów sumienia. Może dlatego Georginie zaczynają ciążyć obowiązki? Marzy o normalnym życiu, miłości.

Sukubem zostaje człowiek, po zawarciu paktu z diablikiem. W wypadku Kincaid przyczyną, która ją do tego pchnęła było poczucie winy, zdradziła męża z jego "przyjacielem". Oddała swoją duszę w zamian za wymazanie wspomnień o niej. Chciała ocalić mu życie, odpędzić samobójcze myśli, ukoić ból.

Co zyskuje, poza banałem w postaci nieśmiertelności? Umiejętność zmiany postaci (płci, rasy, gatunku), magiczny makijaż, zmianę garderoby. Charyzmę.

Minusem jest brak możliwości nawiązania normalnego związku z śmiertelnikiem, każde zbliżenie, pocałunek kradnie mu życiową energię, może doprowadzić do śmierci. Pozostają nieśmiertelni. Niestety wśród sił ciemności trudno spotkać kandydata do stałego związku, a siły dobra raczej nie łączą się z sukubami.

Podobnie jak w świecie wampirów istnieje hierarchia, ale nie ma sensu się w nią wgłębiać. Im wyższy szczebel, tym więcej umiejętności/mocy, np. teleportacja, zdolności telepatyczne, ukrywanie własnej aury.

Interesujący jest motyw dzieci aniołów i śmiertelnych kobiet, czyli nefilimów. Przypominają trochę herosów z mitologii. Od dzieciństwa tępieni przez ojców, mają jednak mniej sympatyczne usposobienie i właściwie trudno się im dziwić.

Osobiście zainteresowało mnie podejście do nieśmiertelności, szczególnie do jej wad. I przedstawienie sposobów radzenia sobie z nią poprzez cieszenie się małymi rzeczami, ich przeciąganie, co dobrze opisane jest w sposobie czytania książek przez Georginę - sukuba i pracownika księgarni w jednej osobie. Dziennie po pięć stron. Dlaczego tak mało?

Bo... bo ta powieść jest tak cholernie dobra, i mam tylko jedną szansę, żeby przeczytać ją po raz pierwszy, więc chcę, żeby to trwało. To uczucie. Inaczej skończyłabym w jeden dzień, a to by było jak... jak zjedzenie całego pojemnika
lodów. Za dużo przyjemności naraz i kończy się za szybko. W ten sposób mogę to przeciągnąć. Sprawić, żeby książka trwała dłużej. Smakować ją. Nie mam  innego wyjścia, skoro wychodzą tak rzadko.

Analogicznie jest z nauką tańca. Należy z jednego stylu wyciągnąć maksymalnie dużo i dopiero przejść do nauki kolejnego.

Podobnie jak w książkach o wampirach - przynajmniej tych współczesnych - znajdziemy wątek miłosny, a właściwie całkiem sporo wątków. Niech jednak chociaż to pozostanie tajemnicą.

W tym miejscu warto nadmienić, że Richelle Mead jest również autorką cyklu Akademia wampirów. Książkę czyta się sympatycznie, w sam raz na drogę lub w celu odprężenia. Oczywiście, jeżeli jest się tak zakręconym jak ja, wszędzie dopatrzycie się drugiego dna, psychologicznych rozważań itp.

Namiętnym szeptem - Karyn Monk

Karyn Monk, Namiętnym szeptem,

tłum. Aleksandra Januszewska

Amber 2008,

304 s.

Camelia Marshall jest silną, niezależną kobietą, która nie zwraca uwagi na panujące w Londynie konwenanse. Wychowana przez ojca w Afryce, po jego śmierci kontynuuje poszukiwania Grobowca Królów. Niestety ktoś próbuje jej w tym przeszkodzić, dochodzi do wypadków na wykopaliskach, firmy nie chcą wynająć jej potrzebnego sprzętu, tubylcy zaczynają się bać klątwy, kończą się pieniądze, pada deszcz zalewając teren, firma wydobywająca diamenty chce odkupić od niej teren.
Oczywiście główna bohaterka romansu nie może się poddać przeciwnościom losu. W towarzystwie czarnoskórego przyjaciela i opiekuna Zareba,  który jest kimś w rodzaju szamana, a przynajmniej posiada pewne moce, małpki, węża i  papugi wyrusza do Londynu. Chce przekonać znanego wynalazcę Simona Kenta by jej pomógł, a dokładnie by sprzedał jej pompę parową. To w jego domu w marcu 1885 roku zaczyna się akcja książki. Okazuje się, że nie jest wcale poważnym starcem, jak wyobrażała go sobie Camelia, a młodym, przystojnym mężczyznom poświęconym swej pasji, którego początkowo bierze go za służącego. Niestety Simon nie chce jej pomóc, jest zapracowany i jego priorytetem są inne wynalazki.
Zrezygnowana wykrada projekt pompy i wychodzi. Napada na nią dwóch rzezimieszków, którzy swoją drogą odbiegają od czarno-białego przedstawienia świata i są intrygującymi postaciami drugoplanowymi. Ratuje ją Simon, choć nie jest pewne, czy jego pomoc była potrzebna. On wraca do domu, który zastaje w płomieniach, ktoś ewidentnie go podpalił; ona próbuje znaleźć fundusze na dalsze prace. Kent nagle zostaje bez swoich projektów i ma czas, więc postanawia zgodzić się na jej propozycję.
Zaczyna się zmaganie z czasem i dalszymi przeciwnościami, do tego dawny towarzysz dzieciństwa chce ją przekonać do ślubu i pozostania w Londynie. Bohaterów łączy uczucie, którego nie ukrywają, ale które teoretycznie nie ma większych szans na przetrwanie, Camelia nie chce porzucić Afryki, Simon ma rodzinę w Londynie  i z Anglią wiązał swe życie. Przy okazji poznajemy jego trudne dzieciństwo, wiernych przyjaciół/służbę i rodzinę.
To książka o pasji, o tym, że świeże spojrzenie może zmienić wieloletnie przekonania, że bez poświęcenia niewiele można osiągnąć, a by dopiąć swego trzeba mieć swoje zdanie, wytrwałość i nie słuchać innych, a wierzyć swoim uczuciom, przekonaniom. Prawdziwie kochać, to kochać drugą osobę taką jaką jest, a nie nasze wyobrażenie o niej i to kim mogłaby być. To wykreowany świat, do tego romans historyczny, ale czasami warto się zastanowić nad tym, co może nam przekazać choćby lekka lektura.